快樂巴利palinanda.cc

中部第17經 · 叢林邊地經 Vanapatthasuttaṃ

本經目錄七、叢林邊地經

已對照

七、叢林邊地經

7. Vanapatthasuttaṃ
190已對照

一九〇、如是我聞——一時,世尊住在舍衛城祇樹林給孤獨園。在那裡,世尊召喚諸比丘:“諸比丘。”“尊者。”那些比丘應諾世尊。世尊這樣說:“諸比丘,我要為你們說叢林邊地的法門(vanapatthapariyāya)。你們要聽,好好地作意,我要說了。”“是,尊者。”那些比丘應諾世尊。世尊這樣說——

190. Evaṃ me sutaṃ – ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi – ‘‘bhikkhavo’’ti. ‘‘Bhadante’’ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca – ‘‘vanapatthapariyāyaṃ vo, bhikkhave, desessāmi, taṃ suṇātha, sādhukaṃ manasikarotha, bhāsissāmī’’ti. ‘‘Evaṃ, bhante’’ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca –
191PTS 1.105緬 1.150已對照

一九一、“諸比丘,於此,比丘依止某一叢林邊地(vanapattha)而住。他依止那叢林邊地而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]艱難地才得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這叢林邊地而住。我依止這叢林邊地而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩我也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]艱難地才得到。’諸比丘,那位比丘應當在夜分或晝分離開那叢林邊地,不應住[下]。

191. ‘‘Idha, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi, tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā rattibhāgaṃ vā divasabhāgaṃ vā tamhā vanapatthā pakkamitabbaṃ, na vatthabbaṃ.
192已對照

一九二、“復次,諸比丘,比丘依止某一叢林邊地而住。他依止那叢林邊地而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]毫不費力便得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這叢林邊地而住。我依止這叢林邊地而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩我也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]毫不費力便得到。而我並不是為衣之故從家出家、成為無家者,不是為缽食之故……乃至……不是為坐臥處之故……乃至……不是為病緣藥資具之故從家出家、成為無家者。然而我依止這叢林邊地而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩我也不證得。’諸比丘,那位比丘縱經審慮(saṅkhāpi)也應離開那叢林邊地,不應住[下]。

192. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi tamhā vanapatthā pakkamitabbaṃ, na vatthabbaṃ.
193PTS 1.106緬 1.151已對照

一九三、“復次,諸比丘,比丘依止某一叢林邊地而住。他依止那叢林邊地而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]艱難地才得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這叢林邊地而住。我依止這叢林邊地而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩我便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]艱難地才得到。而我並不是為衣之故從家出家、成為無家者,不是為缽食之故……乃至……不是為坐臥處之故……乃至……不是為病緣藥資具之故從家出家、成為無家者。然而我依止這叢林邊地而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩我便證得。’諸比丘,那位比丘縱經審慮也應住在那叢林邊地,不應離開。

193. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā, te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito, na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi tasmiṃ vanapatthe vatthabbaṃ, na pakkamitabbaṃ.
194緬 1.152已對照

一九四、“復次,諸比丘,比丘依止某一叢林邊地而住。他依止那叢林邊地而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]毫不費力便得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這叢林邊地而住。我依止這叢林邊地而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩我便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]毫不費力便得到。’諸比丘,那位比丘應當終生住在那叢林邊地,不應離開。

194. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā yāvajīvampi tasmiṃ vanapatthe vatthabbaṃ, na pakkamitabbaṃ.
195已對照

一九五、“諸比丘,於此,比丘依止某一村而住……乃至……依止某一鎮而住……乃至……依止某一城而住……乃至……依止某一國土而住……乃至……依止某一人而住。他依止那人而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]艱難地才得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這人而住。我依止這人而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩我也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]艱難地才得到。’諸比丘,那位比丘應當在夜分或晝分不告知那人便離開,不應追隨[他]。

195. ‘‘Idha, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ gāmaṃ upanissāya viharati …pe… aññataraṃ nigamaṃ upanissāya viharati…pe… aññataraṃ nagaraṃ upanissāya viharati…pe… aññataraṃ janapadaṃ upanissāya viharati…pe… aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā rattibhāgaṃ vā divasabhāgaṃ vā so puggalo anāpucchā pakkamitabbaṃ, nānubandhitabbo.
196PTS 1.107緬 1.153已對照

一九六、“復次,諸比丘,比丘依止某一人而住。他依止那人而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]毫不費力便得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這人而住。我依止這人而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩我也不證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]毫不費力便得到。而我並不是為衣之故從家出家、成為無家者,不是為缽食之故……乃至……不是為坐臥處之故……乃至……不是為病緣藥資具之故從家出家、成為無家者。然而我依止這人而住時,未現起的念也不現起,未得定的心也不得定,未遍盡的諸漏也不趨於遍盡,未證得的無上安穩我也不證得。’諸比丘,那位比丘縱經審慮也應告知那人之後便離開,不應追隨[他]。

196. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā, te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito, na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi so puggalo āpucchā pakkamitabbaṃ, nānubandhitabbo.
197已對照

一九七、“復次,諸比丘,比丘依止某一人而住。他依止那人而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]艱難地才得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這人而住。我依止這人而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩我便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]艱難地才得到。而我並不是為衣之故從家出家、成為無家者,不是為缽食之故……乃至……不是為坐臥處之故……乃至……不是為病緣藥資具之故從家出家、成為無家者。然而我依止這人而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩我便證得。’諸比丘,那位比丘縱經審慮也應追隨那人,不應離開。

197. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito, na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi so puggalo anubandhitabbo, na pakkamitabbaṃ.
198PTS 1.108緬 1.154已對照

一九八、“復次,諸比丘,比丘依止某一人而住。他依止那人而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[他]毫不費力便得到。諸比丘,那位比丘應當如是審思:‘我依止這人而住。我依止這人而住時,未現起的念便現起,未得定的心便得定,未遍盡的諸漏便趨於遍盡,未證得的無上安穩我便證得。而出家者所應獲取的這些活命資具——衣、缽食、坐臥處、病緣藥資具——[我]毫不費力便得到。’諸比丘,那位比丘應當終生追隨那人,不應離開——縱使被驅遣(panujjamāna)[亦然]。”

198. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā yāvajīvampi so puggalo anubandhitabbo, na pakkamitabbaṃ, api panujjamānenapī’’ti [api paṇujjamānenāti (?)].
已對照

世尊說了這[語]。那些比丘心滿意足,歡喜世尊所說。

Idamavoca bhagavā. Attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.
已對照

《叢林邊地經》終,[《獅子吼品》中之]第七[經]。

Vanapatthasuttaṃ niṭṭhitaṃ sattamaṃ.