快乐巴利palinanda.cc

中部第17经 · 丛林边地经 Vanapatthasuttaṃ

本经目录七、丛林边地经

已对照

七、丛林边地经

7. Vanapatthasuttaṃ
190已对照

一九〇、如是我闻——一时,世尊住在舍卫城祇树林给孤独园。在那里,世尊召唤诸比丘:“诸比丘。”“尊者。”那些比丘应诺世尊。世尊这样说:“诸比丘,我要为你们说丛林边地的法门(vanapatthapariyāya)。你们要听,好好地作意,我要说了。”“是,尊者。”那些比丘应诺世尊。世尊这样说——

190. Evaṃ me sutaṃ – ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi – ‘‘bhikkhavo’’ti. ‘‘Bhadante’’ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca – ‘‘vanapatthapariyāyaṃ vo, bhikkhave, desessāmi, taṃ suṇātha, sādhukaṃ manasikarotha, bhāsissāmī’’ti. ‘‘Evaṃ, bhante’’ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca –
191PTS 1.105缅 1.150已对照

一九一、“诸比丘,于此,比丘依止某一丛林边地(vanapattha)而住。他依止那丛林边地而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]艰难地才得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这丛林边地而住。我依止这丛林边地而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳我也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]艰难地才得到。’诸比丘,那位比丘应当在夜分或昼分离开那丛林边地,不应住[下]。

191. ‘‘Idha, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi, tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā rattibhāgaṃ vā divasabhāgaṃ vā tamhā vanapatthā pakkamitabbaṃ, na vatthabbaṃ.
192已对照

一九二、“复次,诸比丘,比丘依止某一丛林边地而住。他依止那丛林边地而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]毫不费力便得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这丛林边地而住。我依止这丛林边地而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳我也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]毫不费力便得到。而我并不是为衣之故从家出家、成为无家者,不是为钵食之故……乃至……不是为坐卧处之故……乃至……不是为病缘药资具之故从家出家、成为无家者。然而我依止这丛林边地而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳我也不证得。’诸比丘,那位比丘纵经审虑(saṅkhāpi)也应离开那丛林边地,不应住[下]。

192. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi tamhā vanapatthā pakkamitabbaṃ, na vatthabbaṃ.
193PTS 1.106缅 1.151已对照

一九三、“复次,诸比丘,比丘依止某一丛林边地而住。他依止那丛林边地而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]艰难地才得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这丛林边地而住。我依止这丛林边地而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳我便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]艰难地才得到。而我并不是为衣之故从家出家、成为无家者,不是为钵食之故……乃至……不是为坐卧处之故……乃至……不是为病缘药资具之故从家出家、成为无家者。然而我依止这丛林边地而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳我便证得。’诸比丘,那位比丘纵经审虑也应住在那丛林边地,不应离开。

193. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā, te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito, na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi tasmiṃ vanapatthe vatthabbaṃ, na pakkamitabbaṃ.
194缅 1.152已对照

一九四、“复次,诸比丘,比丘依止某一丛林边地而住。他依止那丛林边地而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]毫不费力便得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这丛林边地而住。我依止这丛林边地而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳我便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]毫不费力便得到。’诸比丘,那位比丘应当终生住在那丛林边地,不应离开。

194. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ vanapatthaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ vanapatthaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā yāvajīvampi tasmiṃ vanapatthe vatthabbaṃ, na pakkamitabbaṃ.
195已对照

一九五、“诸比丘,于此,比丘依止某一村而住……乃至……依止某一镇而住……乃至……依止某一城而住……乃至……依止某一国土而住……乃至……依止某一人而住。他依止那人而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]艰难地才得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这人而住。我依止这人而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳我也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]艰难地才得到。’诸比丘,那位比丘应当在夜分或昼分不告知那人便离开,不应追随[他]。

195. ‘‘Idha, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ gāmaṃ upanissāya viharati …pe… aññataraṃ nigamaṃ upanissāya viharati…pe… aññataraṃ nagaraṃ upanissāya viharati…pe… aññataraṃ janapadaṃ upanissāya viharati…pe… aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā rattibhāgaṃ vā divasabhāgaṃ vā so puggalo anāpucchā pakkamitabbaṃ, nānubandhitabbo.
196PTS 1.107缅 1.153已对照

一九六、“复次,诸比丘,比丘依止某一人而住。他依止那人而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]毫不费力便得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这人而住。我依止这人而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳我也不证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]毫不费力便得到。而我并不是为衣之故从家出家、成为无家者,不是为钵食之故……乃至……不是为坐卧处之故……乃至……不是为病缘药资具之故从家出家、成为无家者。然而我依止这人而住时,未现起的念也不现起,未得定的心也不得定,未遍尽的诸漏也不趋于遍尽,未证得的无上安稳我也不证得。’诸比丘,那位比丘纵经审虑也应告知那人之后便离开,不应追随[他]。

196. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā, te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito, na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati na upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ na samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā na parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ nānupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi so puggalo āpucchā pakkamitabbaṃ, nānubandhitabbo.
197已对照

一九七、“复次,诸比丘,比丘依止某一人而住。他依止那人而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]艰难地才得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这人而住。我依止这人而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳我便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]艰难地才得到。而我并不是为衣之故从家出家、成为无家者,不是为钵食之故……乃至……不是为坐卧处之故……乃至……不是为病缘药资具之故从家出家、成为无家者。然而我依止这人而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳我便证得。’诸比丘,那位比丘纵经审虑也应追随那人,不应离开。

197. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te kasirena samudāgacchanti. Na kho panāhaṃ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito, na piṇḍapātahetu…pe… na senāsanahetu…pe… na gilānappaccayabhesajjaparikkhārahetu agārasmā anagāriyaṃ pabbajito. Atha ca pana me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā saṅkhāpi so puggalo anubandhitabbo, na pakkamitabbaṃ.
198PTS 1.108缅 1.154已对照

一九八、“复次,诸比丘,比丘依止某一人而住。他依止那人而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[他]毫不费力便得到。诸比丘,那位比丘应当如是审思:‘我依止这人而住。我依止这人而住时,未现起的念便现起,未得定的心便得定,未遍尽的诸漏便趋于遍尽,未证得的无上安稳我便证得。而出家者所应获取的这些活命资具——衣、钵食、坐卧处、病缘药资具——[我]毫不费力便得到。’诸比丘,那位比丘应当终生追随那人,不应离开——纵使被驱遣(panujjamāna)[亦然]。”

198. ‘‘Idha pana, bhikkhave, bhikkhu aññataraṃ puggalaṃ upanissāya viharati. Tassa taṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāti. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchanti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā iti paṭisañcikkhitabbaṃ – ‘ahaṃ kho imaṃ puggalaṃ upanissāya viharāmi. Tassa me imaṃ puggalaṃ upanissāya viharato anupaṭṭhitā ceva sati upaṭṭhāti, asamāhitañca cittaṃ samādhiyati, aparikkhīṇā ca āsavā parikkhayaṃ gacchanti, ananuppattañca anuttaraṃ yogakkhemaṃ anupāpuṇāmi. Ye ca kho ime pabbajitena jīvitaparikkhārā samudānetabbā – cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā – te appakasirena samudāgacchantī’ti. Tena, bhikkhave, bhikkhunā yāvajīvampi so puggalo anubandhitabbo, na pakkamitabbaṃ, api panujjamānenapī’’ti [api paṇujjamānenāti (?)].
已对照

世尊说了这[语]。那些比丘心满意足,欢喜世尊所说。

Idamavoca bhagavā. Attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.
已对照

《丛林边地经》终,[《狮子吼品》中之]第七[经]。

Vanapatthasuttaṃ niṭṭhitaṃ sattamaṃ.